Σπαρτιάτου απολογία (της Νίκης Μουρτιάδου)



Με δυσκολία μάλλον μπορείτε
οι άξιοι εσείς υπόλοιποι Έλληνες
να φανταστείτε τι προσέφερε η Σπάρτη στην Ελλάδα
και μάλλον σας φαίνεται παράλογο,
όταν ζητά κανείς αντάλλαγμα ανάλογο κι ισάξιο με τον ηρωισμό του!
Χωρίς εκείνο τον ηρωισμό μας άλλωστε -αναρωτιέμαι-  
ως πού θα έφτανε ο Αλέξανδρος και τι θα κατακτούσε.

Περίλαμπρη, νικηφόρα και δοξασμένη εκστρατεία από τη μια,
περίλαμπρη, νικηφόρα, δοξασμένη αντίσταση από την άλλη.
Ποια απ’ τις δυο να είναι πιο σημαντική;

 Έλληνες! Εσύ ελληνικέ λαέ!  που μέχρι την Ανατολή απλώθηκες
και στην περίφημή μας των Ελλήνων γλώσσα
φήμη ακόμα μεγαλύτερη έδωσες με τον Αλέξανδρο.
Εσύ λαέ της σοφίας,
να μάθεις πρέπει πως η αντίσταση ίσως ν’ αξίζει
το πολλαπλάσιο της εκστρατείας της περιλάλητης
και ότι το παρόν από το παρελθόν πηγάζει,
καθώς και η επιτυχία του μέλλοντος, το κύρος του.
Και στο ελληνικό το παρελθόν
κρύβονται πρόσωπα Σπαρτιατών
πρόσωπα μαχητών, πρόσωπα ανθρώπων,
πρόσωπα των οποίων οι πληγές ακόμη μαύρο αίμα στάζουν.
πληγές που μένουν ανοιχτές απ’ το μαστίγιο του σαρκασμού.
Η  επιγραφή  «Πλην Λακεδαιμονίων» δεν είναι παρά η απόδειξη
ότι ανήκετε σ’ έναν ενδιάμεσο χώρο,
σ’ ένα παράλληλο σύμπαν που τέμνει την ειρωνεία που απευθυνότανε σ' εμάς,
αλλά κατέληξε στις ανέλπιστες ανθοδέσμες σας, τις γεμάτες με μίσος και φθόνο,
γιατί ειρωνεύτηκες εκείνο το σπουδαίο όνομα που κουβαλάς,
ελληνικέ λαέ,
λαέ μιας υποτιθέμενης σοφίας, λαέ της απελπισίας,
λαέ της άδικης δόξας,
λαέ του φαίνεσθαι.